من غلام قمرم

من غلام قمرم، غَیر قمر، هیچ مگو

پیش من، جز سخن شمع و شَکَر، هیچ مگو

سخن رنج، مگو، جز سخن گنج، مگو

ور از این بی‌خبری، رنج مبر، هیچ مگو

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت:

«آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو»

گفتم: «ای عشق! من از چیز دگر می‌ترسم»

گفت: «آن چیزِ دگر، نیست دگر، هیچ مگو

من به گوش تو، سخن‌های نهان خواهم گفت

سر بجنبان که بلی، جز که به سر، هیچ مگو

قمری، جان‌صفتی، در ره دل پیدا شد

در ره دل، چه لطیف‌ست سفر! هیچ مگو»

گفتم: «ای دل! چه مه‌ست این؟» دل اشارت می‌کرد

که «نه اندازهٔ توست این، بگذر، هیچ مگو»

گفتم: «این روی، فرشته‌ست، عجب یا بشرست؟»

گفت: «این غَیر فرشته‌ست و بشر، هیچ مگو»

گفتم: «این چیست؟ بگو، زیر و زبر خواهم شد»

گفت: «می‌باش چنین، زیر و زبر، هیچ مگو

ای نشسته تو در این خانهٔ پرنقش و خیال!

خیز از این خانه برو، رخت ببر، هیچ مگو»

گفتم: «ای دل! پدری کن، نه که این وصف خداست؟»

گفت: «این هست، ولی جان پدر! هیچ مگو»

اسفستان یه نوحه عالی

مرحوم یحیوی اردبیلی . بویوردی ختم الانبیا سفینة النّجا حسین چراغ رهنما حسین مدینة الرّجا حسین الینده نور پرچمی قدم قویاندا محشره شفیع اهل حقّدور حبیب کبریا حسین . . بنی اسدده بیر نفر ایدوبدو بو روایتی محرّم آیینون اونی تاپوب حسین شهادتی صباحی گیتدی کوفیه قشون آپاردی غارتی او چولده قالدی یادگار هواده قان علامتی اسنده یئل که سسلنور دیور هواده یاحسین . . دئیور که عصر تنگیدی افق ده گون باتان زمان واریدی مزرعم منیم او یرده سبز و ارغوان او کشت زاری گورمگه روانیدیم قدم زنان ساتاشدی ناگهان منیم گوزیمه سهمگین مکان قولاقیمه یتیشدی وای غریب نینوا حسین . . یتر مشامه بوی خوش نسیم شامگاهدن نه بوی دل پذیری که چخار گل و گیاهدن غبار مشک پخش اولور زمین خیمه گاهدن بهشت عطری قوزانور سمایه قتلگاهدن او تربت مقدّسی ایدوبدو کیمیا حسین . . او دشت خوفناکده دوشوب یارالی نعش لر برهنه سینه لرده قان چو نقره اوسته نقش زر بیلک دوقولدو جسمدور اولور نظرده جلوه گر سه شعبه تیرلر دگوب آچوب جنازه لرده پر فدای حقّلن ایدوب او عرصه نی منا حسین . . هواده دسته دسته قوش گورر گلون بهارنی انوب قنادیلن سیلر بدنلرون غُبارنی بیر آیری دسته قوش آچار پران سایه دارنی آلور یارالی نعشدن حرارتون شرارنی قناد ووراندا چوللّره دوشر صدای واحسین . . چکیلدی رنگ آفتاب او قورخیلو مکانیدن چخوبدو بیر مهیب شیر میان نی ستانیدن بدنلره باخوب کئچیر کنار کشته گانیدن گلور خفیف همهمه او شیر بی زبانیدن گزور یواش یواش دئیور دیلینده بی صدا حسین . . یتیشدی تاپدی مقصد و مرادنون یاتان یئرین کنار قتلگاهنه ادبله ووردی اللرین اگیلدی اؤپدی اییلدی یارالی قاتلو حنجرین بویاردی بال و کاکلین سیلردی خون احمرین او قاندا آشکاریدی مرمّل الدّماء حسین . . چکردی بانگ عربده سالوردی دشته نعره سین سپردی باشه تپراقی یئره ووراردی پنجه سین طواف ائدردی متّصل ذبیح عشق کعبه سین گلوب وحوش جنگلات او شیرون آلدی دوره سین هامی جهانیان سنون مقامیوه فدا حسین . . ایشیق چکیلدی کاملاً دونوب هوا انوب شفق سمادن ابر ظلمتی آیردی خالق الفلق ستارگان تابناک بؤلوندیلر ورق ورق که لکّه لکّه نوردور گلور یئره طبق طبق او نور آسمانیه اوزی وئرور جلال حسین . . او نورلر انور یئره بو نور عرشه قوزانور او پارچا پارچا نورلر بو نورون اوسته تولانور فضای تیره رنگده چراغ آسمان یانور او نور که چخور گوگه هامی جهان ایشقلانور جمال حقّی گوسترور طلیعه ی ضحی حسین . . ایشیتدیم اوندا غیب دن اوجالدی نوحه و نوا او نورلردن آیریلور صدای ضجّه و بکا گوزه گورونمز آغلیان گلور ترنّم عزا که دسته جمعی سسلنور حسین واحسین وا غریب نینوا حسین قتیل اشقیا حسین . . دیور باشیمى قوزادیم نه گوردیم اول زمانده هلالی قوس دور قزح چکیلمش آسمانده حریر هفت رنگ تک عیاندو کهکشانده بو ایکی جمله ثبت اولوب او منجلی کمانده سفینةُ النّجا حسین چراغ رهنما حسین . . مکرّر اول جنابدن ظهوره گلدی معجزات دایانموشیدی نیزیه قباق که گون او پاک ذات قشوندان ایستیوردی سو آخاردی چوللره فرات کئچیردی مرد رهگذر سیاحت اهلی خوش صفات نظر سالاندا ساخلادی او شخصی برملا حسین . . ز بسکه مرد راهیدی پیاده پا او رهگذر غذاسی جُلبه دانده برای توشه ی سفر حمایلنده قمقمه ایچینده آب سرد تر نه گوردی رزمگاهدور دوشوب بدندو قولدو سر ائدوب میان عرصه ده جدایه اتّکا حسین . . او سیّد ملک خَدَم سوسوزدو هم یارالی دور قیافه سی نشان وئرور صفای نفسی عالی دور لباس جنگی مرکبی نمونه ی جلالی دور دلیل معنویّتی شکفته گون جمالی دور سو ایستیور گلور جواب سنه سو یوخدو یاحسین . . چخارتدى جامی توکدی سو لبالب اولدی جامیان سو جامى الده روبرو اولوب غریب امامیلن تعارف ایتدی حضرته کمال احترامیلن دیدی بو جامی نوش ایله دایانما تشنه کامیلن تب حرارت عطش سودان تاپار دوا حسین . . سو جامین آلدی لطفیلن محبّت ائتدی اول جناب بوشالتدی جامی تپراقا او زاده ی ابی تراب او شخص با سعادته بویوردی ای وفا مآب اگر چه ظاهراً منه اولوب بو چولده قحط آب ولیک باطناً منم مدیر کل ماء حسین . . اشاره ایلدی گوگه او فخر عالم بشر چکیلدی غیبدن حجاب آچیلدی پرده ی بصر او مرد با لیاقته بویوردی ائیله سن نظر سرای سرّی سیر ائله بو حالدان اولما بی خبر مشاهدات اجازه سین ائدور سنه عطا حسین . . باخاندا گوردی باغدور بنای دلگشاسی وار درخت میوه داردن محیط باصفاسی وار چمندو گلدو لاله دور هوای جانفزاسی وار سفید و سرخ و سبزدن قصورینون نماسی وار او قصرلرده نقش اولوب عزیز مصطفی حسین . . گلوبدو موجه بحر تک زلالی نهرلر آخار

اسفستان وبلاگی